اولش یه فکر حسابیه، همیشه هم خیلی خوب شروع میشه. هر چی میگذره با شاخ و برگ گرفتن سنگین و سنگین تر میشه، اونقدر که آخر خودم رو همراه شانس بوجود اومدنش اون زیر خفه میکنه.
دوستداشتن:
2 وبنویس این را دوست دارند.
پوسته: Twenty Ten با افتخار نیرو گرفته از WordPress.
بی نظیر بود …
ممنون،
موافقم ولی اگه هرسش کنی درست می شه
همم، راست میگی.
سلام!
راستش از همه بدتر آن احساس خفگیست…که اصلا از یادت می برد اولش چه بود و الان چه شد…
ارادتمندیم مهندس جان گل!
من هم همینطور دکتر،
عکسش خیلی عالی بود…از همون لحظه ای که تو گودر دیدم شیفته ش شدم ینی…خیلی دوزش دارم…این حس چسبیدن به درخت و این حرفا
سر در بلاگتم خیلی خوشگله
در مورد اصل مطلبم که… اخر همدردی و این حرفا…غصه خوردم کلی برای خودمو خودت…
ولی
بین این همه شاخه
و
برگ
باید یه راه نفسی واسه ی ادمی که اون زیره باقی بمونه
مطمئنا باقی میمونه…
آره آخر سر خودمم میدونم اینها همه مدافعه ای هست برای نکرده ها.